nagbabakasakali

2010

2010-12-31T21:53:00.001+08:00

Alas-diyes na ng gabi. Dalawang oras na lang bagong taon na. Hindi ko alam kung bakit parang wala masyadong pasabog sa kalsada. Siguro tinikom nga 'yun ng ban sa paputok. O baka nagpapakiramdaman pa lang ang mga tao.

Pero malakas na ang hiyaw ng mga speakers. Kani-kaniyang party-party sounds. Pinakikinggan ko ngayon ang I Gotta Feeling. At tama nga naman.

Paano magpapaalam sa isang buong taon? Sana puwede ko na lang tipunin ang lahat ng damit, larawan, sapatos, sintas ng sapatos, boteng wala nang laman, sumbrero, papel ('yung blangko, at 'yung blangkong tinangkang sulatan), isilid sa isang dambuhalang tubo, pulbuhan ng pulbura, singitan ng mitsa. Sindihan.

At pagdating ng 5, 4, 3, 2, 1, titingala ako sa langit. Panonoorin ang pagliwanag nito. Dahil naging maliwanag ang taong 2010.

Magsasaabo ang lahat. Ang hindi ubusin ng apoy, itatago ko sa ilalim ng higaan ko.

'Yung mga alaala, maaari rin bang ihagis pahimpapawid?

Meron akong mga bagay na dapat panghinayangan. 'Yung mga bagay na ngumangatngat sa likod ko tuwing patulog na ako. Mga taong hindi nakausap, mga pagkakataong hindi sinunggaban, mga bagay na hindi ko naibulong kahit kanino. Mga binitiwan.

Ang dami. Ito na ata 'yung taon ding masyado akong natakot. Kaya, ayun. Ewan.

Pero ang totoo: mas marami pa rin akong ipinasasalamat. At baka 'yun 'yung dahilan kung bakit nakakatulog pa rin ako. Kung bakit gusto ko pa ring salubungin 'yung mga panaginip ko tuwing pipikit. Kung bakit patuloy pa rin akong gumigising, bumabangon.

At isa ka na d'un. Napasaya mo ako. Napangiti. Napa-tanginangsiyet. Grabe. Ikaw: 'yung mga ka-opisina ko, 'yung mga kaibigan ko sa Ateneo, 'yung mga ka-tropa ko sa FRM, 'yung pamilya ko, 'yung mga taong nagpupuno ng sangkatutak na puwang sa buhay ng isang tao. Ikaw, salamat sa 'yo.

Mga resolution ko para sa susunod na taon:

- Magbasa pa. At hindi lang tuwing may panahon. Kahit wala. Kahit sa pagitan lang ng lunch at sa susunod na pagharap sa computer. Kahit bago lang matulog. 'Yung mayayapos mo na 'yung libro.

- Magsulat pa. Ilabas ang mga notebook na natanggap nu'ng birthday at pasko. Punuin ng linya. Tungkol sa mga nakikita. Tungkol sa nais makita. Tungkol sa 'di na nakikita.

- Mag-exercise pa. Dahil panay ang lamon sa opisina. Dahil panay ang lamon sa bahay. Dahil naiimbak na ang mga 'yun sa tagiliran. At dahil ayaw na ayaw mong kinakapos ng hininga.

- Matuto pa. Maraming-maraming bagay pa ang hindi mo alam. At suwerte kang ilang pindot lang ng mouse at keyboard e sasambulat na sa 'yo ang marami du'n. Maghanap. Palagi.

- Magbigay pa. Gawing mas madulas ang palad sa pagbitiw ng pera. Marami kang gustong tulungan. At hindi mo sila matutulungan kung iisipin mo lang na gusto mong tumulong.

- Magmahal pa.

Hello 2011,

Malapit na tayong magkita. Tatagpuin kita sa labas ng bahay namin. Makikita mo akong may hawak na luses. Malamang sumisigaw. Nasasabik kasi ako sa pagdating mo.

Sana magkasundo tayo. At kung hindi man, well, wala naman akong ibang magagawa kundi umusad. Kasabay ka. Turuan mo akong antabayanan ang bawat ihaharap mo sa akin. Ipaalala mong isang taon lang kitang makakasama. Araw-araw.

Maging marahan ka sana. Dalhan mo ako ng ulan paminsan-minsan.

Hayaan mong tumanda ang aking pagkatao ng isa pang taon. Walang labis, walang kulang. Kabigin mo ako kabag inuunahan ko ang sarili ko. Sabihin mong malawak ang panahon. Itulak mo ako kapag nagmamabagal ako. Sabihin mong lagi't lagi, may humahabol sa akin.

Dalhin mo ako sa mga astig na taong magiging astig na kaibigan.

Sa iyo,

Brandz

Malapit na. Palakas na nang palakas ang mga paputok. Sabay na pagdiriwang at digmaan.

Kukunin ko lang ang kahon ng posporo. Lalabas na ako.

Para Umusad

2010-12-23T19:34:00.003+08:00

A Fantasy
Louise Glück

I'll tell you something: every day
people are dying. And that's just the beginning.
Every day, in funeral homes, new widows are born,
new orphans. They sit with their hands folded,
trying to decide about this new life.

Then they're in the cemetery, some of them
for the first time. They're frightened of crying,
sometimes of not crying. Someone leans over,
tells them what to do next, which might mean
saying a few words, sometimes
throwing dirt in the open grave.

And after that, everyone goes back to the house,
which is suddenly full of visitors.
The widow sits on the couch, very stately,
so people line up to approach her,
sometimes take her hand, sometimes embrace her.
She finds something to say to everybody,
thanks them, thanks them for coming.

In her heart, she wants them to go away.
She wants to be back in the cemetery,
back in the sickroom, the hospital. She knows
it isn't possible. But it's her only hope,
the wish to move backward. And just a little,
not so far as the marriage, the first kiss.

2010-12-23T14:22:00.002+08:00

12/17/10

And then there is flame: inside a glass, burning in your throat, warming up your heart. And then there is a wish, a dream that cannot be contained. We were content, barefoot, the cold keeping us safe. Then I had to try contact. And you, well you were already far away, far before I realized my failure, chasing after another fire, your hands seeking a spark, your tongue tying itself, with the words you've held back all night. And then there are gifts and we remember that this is not our night. My head clogged, my hands shaking, my heart in the right place. Beneath your heavy palm.

2010-11-02T18:21:00.006+08:00

Galing akong bakasyon. Oo, bakasyon. As in sakay-sa-eroplanong-punta-sa-di-ka-maaabot-ng-magulang-mo-walang-kakapit-ang-bahay-na-tinuluyan-mo na bakasyon. Sa Cebu.

Kasama ko si kumander, at ilan pang mga kaibigan. Ayos naman. Napagtanto kong di pala ako mabuting manlalakbay. Ni hindi ako mabuting turista. Dahil hindi ko na matandaan ngayon ang mga pangalan ng mga pinuntahan namin. Hindi ko na matandaan kung sinubok kong tandaan ang mga iyon.

Ang naiwan sa bagahe ng alaala ko: tubig-alat, batong may mukha, pangil, maiikling palda, hiyaw na nakabihis-kanta, pusit, kanin, at pusit pa ulit, dragon, gintong isda na hindi goldfish, kandila, lusaw na kandila, latak, altar, hipon, unan, kumot, unan, kumot, unan.

Tulad ng sinabi ko, hindi ako mabuting turista. Nangingilag pala ako sa mga great adventures. Lumalabas ako ng lungsod na kinagisnan ko at ang una kong hinahanap ay yung pamilyar, yung maginhawa, yung unan at kumot. Ewan ko. Siguro takot lang akong ilagay sa panganib yung mga akala kong kabisado ko na: yung mga salita, yung mga imahen, yung mga pinaniniwalaan kong totoo. Kasi parang hinahamon iyon ng bawat paligid. Bawat salitang hindi ko maintindihan, bawat kakaibang kagandahan, bawat antig na hindi ko mawari kung galing saan.

A, ewan. Basta pag-uwi ko ang una kong naramdaman: parang may nakalimutan akong gawin, parang may nakalimutan akong kausapin.

At ito ay para kay Lles:

Pagtahan

Umahon akong parang sumisilang
noong lumubog ka't tumiklop
at nagpabuhat sa mga alon.
Nauna kang nakauwi
sa dalampasigan.

2010-10-14T17:21:00.004+08:00

Psst. May ipagtatapat ako sa 'yo. Hindi, hindi ako pinaghahanap ng mga kinauukulan. (O dapat nga ba?)

Hindi. Ang gusto ko lang namang sabihin e gumawa ako ng panibagong blog. Doon, sa dati kong lungga, sa Tabulas, kung saan ako unang natutong mangalmot ng dingding para sa mga taong mapapadaan, at baka sakaling magtaka sila kung ano ang kahulugan nu'ng mga linyang 'yun. At kung kaninong mga kuko galing 'yun. At baka hanapin nila ako.

Siguro mga tatlong entry na rin ang nasulat ko roon. Isa tungkol sa unang Christmas lights na nakita ko ngayong taon, isa tungkol kay Frelan, at siyempre isang pagpapakilala.

Para akong binatang first time uli nanligaw. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, kung anong mga kalokohan tungkol sa sarili ko ang ipakikilala ko. Pero ang sarap din nu'ng pakiramdam na 'yun. Kasi nga naman, lahat bago. Wala pang Muli, wala pang paghingi ng tawad, wala pang kahit na ano kundi heto ako, nasa harap mo. At mapapansin mo ako. Di ba?

Pero guess what? Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, bigla na lang siyang na-ban. Binigyan ako ng personal e-mail na computer generated din naman. Sabi baka raw hindi ako sumunod sa patakaran. Hindi ko alam kung ano 'yung sinuway ko.

Sino ba naman kasi ang nagbabasa ng terms and conditions di ba? Hindi naman ako sumali ng promo. Hindi naman milyon-milyon ang nakataya. Ilang salita lang. Na ngayon kaya ko nang basta na lang bitiwan. Limutin.

-----

Kung bakit ako gumawa ng isa pang blog (na ngayon nga ay kaluluwa na lang sa cyberspace). Well, kasi, kasi. Well, wala lang. (Na parang lumayas ka ng bahay mo, nagpaangkin sa lungsod ng tatlong araw, bumalik, at sinabing hi Ma, trip ko na dito uli.)

O siguro 'yun nga 'yun. Na gusto ko munang lumayas sa bahay na 'to. Kahit ako mismo ang gumawa ng bahay na 'to. Ako mismo ang pumili ng mga muebles, nag-design-design ng kaunti, nagtakda kung saan puwedeng mahulog at hindi puwedeng mahulog ang mga bagay, naghikayat sa mga kapitbahay na bumisita at tingnan mo o, di siya kagandahan pero kumportable naman.

Sa 'kin mismo nanggaling na gusto ko maging bahay 'to nu'ng mga tulang nais kong ipakita sa iba, nu'ng mga kuwentong may kasapatan ang kahulugan, lahat maayos ang pagkakasabi, lahat nasa lugar. Ngunit sa mga desisyon kong iyon, parang sumikip nang sumikip ang bahay, naging silid, naging cabinet, naging piitang saktong-sakto lang para sa aking katawan. Ni hindi ako makapag-stomach-out.

Sa huli, siguro hindi ko lang magawang tahanan 'yung mga sarili kong kagustuhan.

Kaya ayun nga lumayas ako saglit. Pero hindi rin ako binigyan ng espasyo sa labas. Hi Ma, trip ko na dito uli.

-----

Nabalitaan ko rin ang paglilipat-blog ni Kael. Kaya ayun, pinagbababasa ko uli ang mga entry niya mula sa simula. (A, naririnig ko mula sa inyo, tama du'n nga galing ang format na 'to). Oo nga, du'n nga galing ang format na 'to.

Ngayon, napapaisip tuloy ako kung ano na nga ba 'ng napala ko sa kakablog ko. At kung saan na nga ba 'to papunta. At kung 'yung pagkakaroon ng sugat ng dingding e sapat nang gantimpala sa mga nagdurugo kong daliri.

Dati, napagmuni-munihan ko na kung ano 'yung kahulugan sa akin ng pagba-blog. Me kinalaman pa 'yun sa tensiyon sa pagitan ng personal at public spaces. Sabi ko isusulat ko iyon, sabi ko iba-blog ko. O at least ikukuwento sa iba kapag awkward silence ang ulam sa hapag-kainan. Hindi ko na maalala kung ano 'yun ngayon. Hindi ko na kasi napag-iisipan 'yung mga gano'ng bagay.

Ang natatandaan ko lang: maraming-marami akong ginustong sabihin. Maraming-marami. Higit pa sa dami ng eroplanong pinanood ko sa himpapawid buong buhay ko. Higit pa sa dami ng beses kong itinuro ang langit at sinabing, "Yan ang Orion." Higit pa sa mga kaibigan ko. Maraming-marami. At natatandaan ko rin mula pa noong unang isinulat ko, hanggang sa nagseryoso akong magsulat, hanggang nakatamo na rin ng pananampal ng komento at paghalik ng papuri, ang talagang ginusto ko lang gawin ay hatakin ka tungo sa isang sulok, maganda kung makahanap ka ng bangko, maganda kung malamig ang hangin at nangungusap ang katahimikan, at sabihin sa 'yo ang mga ito.

At tatahimik ako nang matagal na matagal. Habang pinakikinggan nang maigi ang himig at kahulugan ng lahat ng nais mong sabihin.

2010-09-21T14:46:00.003+08:00

Hurricanes

Pain has no proportion. There is only the moment and the truth of how it felt.
Pain is not a moment. It is only truth proportionate to how it feels.
Pain is not true. It is only a proportion of the moment of feeling.

Proportion is painless. Only the moment of truth is felt.
Proportionate to no moment of pain. Only, truth is in how it feels.
Proportion has no truth. There is only momentary pain. Feel.

A moment is not painful. There is only the proportionate truth of how it feels.
A moment has no proportion. There is only the pain when truth is felt.
A moment that has no truth is painful. There, proportioned. How does it feel?

Truth has no pain. There is only proportion. The moment. Feeling.
Truth has no proportion. There is only the moment. The painful feeling.
Truth is not a moment. There is only the painful proportion of feeling.

2010-08-29T19:18:00.003+08:00

1.

Noong segundo ng pagkakapatay sa kaniya, sa pagitan ng pagputok at pagbaon ng bala, hinugot ako mula sa aking sarili paloob sa kalooban kong hindi ko matiyak kung bahagi pa ng sarili.

At sa loob noon: tahimik, masikip, malungkot.

2.

Naramdaman ko ang sariling nais kumawala, nais huminga, nais may kausapin. Ngunit para sabihin ang ano? Na may mga bagay akong hindi matanggap, na naniniwala akong walang taong pinipiling maging masama, na karapatan ng lahat ang maduwag?

Na sa labas ng bintana, tumitila na ang ulan, kung kailan maraming-maraming kailangan mahugasan?

3.

Nanatili akong tahimik dahil sumisigaw na ang buong mundo at kung walang makikinig, saan pa pupunta ang mga namamagang tinig na iyon? Ngayon, tinatanggap ko na ang kabiguan kong lumunok ng damdamin at hayaang umalingawngaw ito palabas ng aking lalamunan bilang pakikiramay. May kamay akong nais abutin. May mga mata akong nais tingnan. Ngunit wala, wala akong maihahaing salita.

4.

Noong gabing iyon, maraming bagay ang nabasag. Marahan kong pinupulot ang mga bubog: dugo, maso, putok, patak, ilaw, usok, bakal, bangkay.

5.

Marami pang naiwan.

2010-08-09T18:23:00.003+08:00

This way to the moon

You said, let me look up
and pray the prayers of my childhood.

I say, let me burn in your throat
instead.

This is the way to the moon.

To build landmarks,
you will say, I want to say something
that you'll agree with.

I watch the smoke from your lips
rise like a prayer. I agree.

That we'll fight over
beer and reconcile over the last star
of morning,

I will respond. (Thinking
about the sun. Too late.)

We will definitely get lost.
I hope.

Once, we turned on spaces
when we had nothing
to talk about.

You hand me a piece of paper,
beer-stained. Let me tell you,
you begin. I face the same space

some sound of the wind
is trying to occupy.

Let me tell you again,
your silence pieces
things together
better than my words.

The wind is talking to my skin.
I hear an echo, somewhere.

We're nearing the moon. Here.
The first men

to see the moon did not see
faces, I proposed. They said nothing.

The first woman saw
a womb. Words are still being
born in this poem, you wrote.

I look at everything else. Home.

We are getting somewhere
fast. We have no ride back.

Look, the moon is not moving
despite ripples on your glass.

2010-06-15T09:42:00.000+08:00

How I get to where you are

stars, streetlights, lampposts, nights, waves,
windows, flowers, leaves, people
who get along, people who are with other people,
clocks, universes, cups, papers, poems, trains,
lists, knives, grandmothers, mothers, touch,
pins, hair, coats, their pockets, coins, smoke,
hands, fingers, bodies, clouds, electric wires,
cities, maps, geographies, biographies, faces
of the moon, prologues, epilogues, clothes,
closets, books, pages, petals, minds, t-shirts,
songs, guitars, pianos, instruments, breath,
storms, stairs, staircases, skirts,
things that have no names, butterflies,
moths, ladybugs, memories, light bulbs, night
lights, kisses, glasses, sadnesses,
eyes, tears, laughter, tongues, tribes,
nations, flags, letters, lovers, poets, their lives, disarranged
furniture, oceans, landscapes,
grass, trees, their fruits, ants, spiders, existence,
footprints, blood, wounds, scars, their afterforms, blanks,
readers, reactions, bags, birds,
feathers, fireworks, scrap paper, fire, skies, lots, empty
lots, houses, streets, cement, floor, bathrooms, stones,
clenched fists, hearts, veins, pens,
ink, lions, roars, ghosts, ropes, unending
stories, cliffhangers, cliffs, sobrieties, alcohol, judgments,
the book of judgments, God, offices, desks, boards, rocking
chairs, boats, someplaces, feelings, frowns, taste,
mangoes, starch, constellations,
mess, friends, family, dead
people, news, headline, lines
from songs, chapels, magazines, fear,
alone, loneliness, happiness, days
without sun, patches of silence,
silence, souls, you, weaknesses

ISANG(DAANG) MALAKING HUH?

2010-05-14T17:21:00.000+08:00

Sa wakas! Natapos ko na rin itong side-project ko. Sabi nga nila, tsek dizz awt!

Tungkol sa proyekto:

Kapag nag-uusap ang dalawang tao, malamang may konteksto silang pinagsasaluhan kaya sila nagkakaintindihan, di ba? Kaya naman kapag halimbawa nakiki-epal ka lang at nakikinig sa usapan nang may usapan, minsan may mga pahayag na hindi ka maiintindihan. Minsan, bukod sa hindi mo ito maintindihan, weird lang siya talaga, sobra.

Ang “Isang(daang) Malaking Huh?” ay isang exercise sa pagbibigay ng pahayag na hindi maaari (sige na nga, mahirap) ikahon sa mga pangkaraniwang konteksto. Layunin ng proyekto na makiliti ang utak na mag-isip ng mga konteksto kung saan maaaring magamit ang mga pahayag na nandito. Ikaw, try mo siyang i-use in a situation.

Or, kung gusto mong malaman ang totoo, wala lang akong magawa. Bilang Facebook status messages nagsimula ang mga ‘to. Seryoso naman ‘yung mga nakasulat sa taas. Pero na-cool-an lang talaga ako kaya siya naging ‘proyekto’.

Enjoy!

ISANG(DAANG) MALAKING HUH?

1. bakit ka nakangiti tuwing may humahabol sa 'yo? huh?

2. nakakatuwa kang panooring nagtatago. huh?

3. alam mo, pede naman akong unan e, pero kumot? huh?

4. para kang cornick, at hindi sa magandang paraan. huh?

5. bulong sabay singhot. huh?

6. wag ka magpanic, pupunta lang ako ng cr. huh?

7. halika rito. hindi nga, halika. huh?

8. sige, pero kapag pumikit ka ayawan na. huh?

9. kung hindi mo 'ko mamimis, 'wag kang aalis. huh?

10. ilarawan mo ako sa pamamagitan ng isang halakhak. huh?

11. masaya ka ba o malamig lang talaga? huh?

12. hindi ka kasi puwedeng dumighay nang nakangiti. huh?

13. pano ka napatid nang nakaupo? huh?

14. magtatanggal lang ako ng tsinelas, di mo kailangang pumikit. huh?

15. isang kabig, isang buka. huh?

16. halik sabay hatsing. huh?

17. kung susunod ka, hindi na lang ako aalis. huh?

18. tumalikod ka muna, inaantok ako. huh?

19. bakit ba gusto mo sa ilalim ng kama tayo mag-usap? huh?

20. tagalugin mo na lang: hahalukayin kita. huh?

21. sa lahat ng kasinungalingan, ikaw 'yung pinakamaalat. huh?

22. may pupulutin lang ako, 'wag ka maglalaway. huh?

23. bubuhatin lang kita kung magdadamit ka. huh?

24. kapag sinabi kong ayoko ibig sabihin hindi ako puwede. huh?

25. bakit naman kasi magsisipilyo lang e nagpapabango pa? huh?

26. puwede ba, masakit ang ulo ko ngayon, huwag kang lumunok. huh?

27. alam kong nagugutom ka, pero huwag naman yung hita ko. huh?

28. nagsasabi ako ng totoo, ibaba mo na 'yang nailcutter. huh?

29. lusot na dapat tayo e, kinilig ka lang kasi. huh?

30. hindi kita iiwan, itago mo na 'yang glue. huh?

31. kung gusto mo ng kiss, huwag kang pangawa-ngawa diyan. huh?

32. wait, nagpipiko tayo, ba't mo ko tinataya? huh?

33. magkita naman tayo ng mata sa ilong. huh?

34. ang plano: tatango ako tapos giginawin ka. huh?

35. buhok ba yan o pilikmata? huh?

36. ano ka ba tulog o umaatsing? huh?

37. kapag tinanggal mo 'yung sapatos ko, uuwi na 'ko. huh?

38. huwag mo akong daanin sa pacute, nadadaan ako e. huh?

39. okay lang, tumalon ka, tatalon din ako. e kung lumipad ako, pa'no na? huh?

40. magbibigay ka kasi ng babala bago ka maglugay. huh?

41. sorry, body painting ba? kala ko finger painting. huh?

42. kung nakikita mo 'yung naiisip ko, sisinga ka. huh?

43. bago ka pumikit, puwedeng dumighay ka muna? huh?

44. teka, nakahawak ka pa sa pisngi ko e, huwag ka munang humatsing. huh?

45. sisimulan kita sa tingin at tatapusin sa kunot ng noo. huh?

46. ang plano, hahalikan mo 'yung palad mo tapos aakalain nilang hostage kita, okay? huh?

47. sige, kapag sumilip ka, mapapapikit ka uli. huh?

48. kahit magpalit ka pa ng shampoo, maiisip mo pa rin ako. huh?

49. ang plano, yayakapin kita tapos kikindatan mo siya, okey? huh?

50. kapag nagtatago ako, hindi habulan yung nilalaro natin, ok? huh?

51. huwag ka matakot, hindi pa 'yan 'yun. huh?

52. magkakaalaman 'to kapag nagpikitan na tayo. huh?

53. huwag mo 'kong gayahin, magkaiba 'yung korte ng kuko natin. huh?

54. kapag nabuking tayo, braso lang ipapakita ko a. huh?

55. ilang beses ko bang sasabihin, hindi ako pulbo! huh?

56. o, bakit ka humatsing e nakalabas pa 'yung dila mo? huh?

57. para patas, sa 'kin naman 'yung pisngi mo. huh?

58. kapag nahuli pa kitang nakahawak sa labi mo, magpapalit na 'ko ng pantalon. huh?

59. ayusin mo kasi 'yung pagkakaupo mo para di mo 'ko maisip. huh?

60. ikaw kasi, sabi ko namang mulat muna bago halik e. huh?

61. kung hindi ako titingin, lalapit ka ba? huh?

62. kapag hindi mo tinigil yan kikindat na 'ko. huh?

63. Pahingi ng isang hibla ng buhok, may susukatin lang ako. Huh?

64. kaya kitang pangitiin, bigyan mo lang ako ng baso. huh?

65. kung ayaw mong mabasa, huwag kang haharap. huh?

66. mga tatlong hakbang na lang, mamimiss mo na 'ko. huh?

67. ngiti sabay takip ng tenga. huh?

68. sige, pero kapag nagustuhan mo, tigil na. huh?

69. papunta pa lang ako, pabalik ka na. yan tuloy tinatamad na 'ko. huh?

70. kung lalapit ka na rin lang sa 'kin, itodo mo na. huh?

71. hindi kita matatalo kung mananalo ka. huh?

72. may ibubulong ako sa 'yo pero huwag ka pipikit a. huh?

73. sige, subukan mo. 'wag mo ko sisisihin pag nagustuhan mo. huh?

74. bakit, kung bagay ba tayo e tayo na? huh?

75. hindi naman sa ayaw kita, hindi lang kita gusto. huh?

76. ganito na lang, kapag tulog ka na, saka na lang kita kakausapin. ok ba 'yun? huh?

77. bukas na lang, ayoko ng sarado e. huh?

78. kung matutulog ka rin lang, e di pumikit ka na rin. huh?

79. sige ka, matutulog ako. huh?

80. kung ayaw mong gumising, magpatulog ka! huh?

81. kung alam mo, good. kung hindi, better. huh?

82. pahabaan na lang ng pilikmata. huh?

83. halika nga dito, masakit ulo ko e. huh?

84. ano'ng maganda do'n, e labas 'yung buhok? huh?

85. hindi kita maintindihan, bakit ka nakapikit? huh?

86. sorry na, hindi ko naman alam na may kakambal ka pala e. huh?

87. sige, pagbibigyan kita, sayaw. huh?

88. kung nawawala ka, at wala kang suot, good luck na lang. huh?

89. sa tingin ko, mabango. huh?

90. kapag may isinuksok, may nakabukol. huh?

91. ano ba 'yang kendi mo, lasang asin. huh?

92. ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan, walang leeg. huh?

93. i'm crazy for you. touch me once, twice, and three times too. huh?

94. kung hindi ka lang maganda, inahitan na kita! huh?

95. kapag binato ka ng bato, wala na silang bala. huh?

96. pag hindi mo 'ko tinigilan, matitigilan ako! huh?

97. kung di lang ako gutom malamang kumain na ako. huh?

98. kung ayaw mong magpatulog, matulog ka! huh?

99. ang problema lang naman talaga sa work e 'yung ginagawa mo. huh?

100. lumayas ka na! isama mo na rin ako! huh?

Tumitingin-tingin ako sa mga lumang files ko at biglang

2010-05-04T17:46:00.003+08:00

Naisip kong gawan na lang siya ng liham, tulad ng dati, kumuha ng papel mula sa kaniyang nowtbuk at isulat doon ang lahat-lahat ng gusto kong sabihin. Ngunit naisip kong hindi na maaaring ganoon. Papunta na kami sa tunay na buhay at pambata na ang pagsusulat ng mga liham, o panteleserye. Parang kotseng nawalan ng preno ang aming pagtanda at naisip kong sana malimot niyang muli ang aking pangalan. Para kausapin niya ako, kahit para lang magtanong, para lang mag-usisa, para lang magpakilala.

Gusto kong makausap ulit 'yung dating ako.

2010-04-30T08:48:00.004+08:00

Birthday

I am looking outside a window to another
building with other windows looking out,
gaping at the gap. I just turned 21 today
and the first thought I had this morning was that
I was 21 and I haven't punched anyone in the face.
Nor have I ever been punched in the face.
You must understand: I am not a violent man.
Some people would think that I just became a man
today. I would think of punching them
and measuring the gap between this window
and the window in the other building in fists thrown
before they (or I) back down against one.
Again, I am not a violent man. But sometimes
I feel like I'm falling from the 23rd floor (I am
on the 15th and how many floors does this building
have again? I cannot remember). And I might
die without having my face rearranged
by anger or jealousy or simple animalistic rage.
Or I wouldn't be so high as to have a nosebleed
in perfect cold. On my way to the office I saw death
pull out the insides of cats and frogs and the other
animals who were spared from the same fate
were boringly walking past, not conscious
that they had those insides inside them too.
I felt like vomiting. I closed my eyes and opened
the door to that room in my head that held flowers.
Hundreds of flowers. I thought I could die
right now and I do not want to look at flowers.
I know of beauty. I am 21 and I have enough pictures
to prove that I am, was, can be happy.
I have a playlist in my iPod full of happy songs.
My girlfriend says I love you every morning.
But now I am 21 and I am conscious of the gap
and someone please punch me and break
through that room in my head. Let me see
the things I have been missing. I have loved.
Come here. Give me a good reason to fight.

2010-03-29T19:38:00.008+08:00

Jason Bateman is a Soldier Being Shot At.
Joe Atkins

The need to affirm what we are emits from every movement.
I watch the television, include you in my daily life.
I am the reflection of a war, on a warring civilization,
Writing poetry. I am not a marble maker.
It is important to know what we are not.
The process of negation becomes growth.
I am the bird bone feeling of a summer Thursday night.
Drinking alone, which is cliche, lonely drinking the night.
What issues are there behind this, intention?
Am I stabbing my premature thoughts into the keypad,
Blinding myself with the glowing light without purpose?
How can any movie end with Jamie Foxx saying,
“I told her we were gonna kill em all”?
I watch the fans spin forward then quickly backward
& feel like Yeats, except my wife doesn’t tell me stories
From the perspective of a Roman. She tells me
Other stories from her family, about drugs & abuse
& redemption. I feel wht suburban because of this.
I am wht suburban because of this. I am the restless.
I am the satiated. I am the spilled drink staining into the floor.
But no matter how Downey I put this,
It comes out the same, like making it rain.
I am the carnage lulling you to sleep,
Which means I am not the dry heave waking you
From the dream where you have a friend to drink with.

2010-01-27T16:19:00.004+08:00

Conversation

Before the unsayable becomes
the topic of our latest silence,

our eyes are like perfect strangers
feeling they must have met. Before

I say, I wish only to say this
with the exact gravity

it had when it happened. Before this
was when it hurt the most.

He was unreachable, no matter
how breakable the glass was.

And us, too, before the memories
found their spots to fill, to make

sense of this finished picture.
The space, given by the absence

of mist from what breath could
condense from inside, has settled.

His mouth was slightly open
and the gap between his lips

seemed to hold so much.
And if I listen closely between

the cries, the hiccups, I could
have sworn I would hear

my name. You would hear yours.
And we would mistake the turning

of the world for his voice.
The unsayable is about empty itself.

I am waiting for you to speak.

2009-09-24T17:51:00.006+08:00

Rain
Jack Gilbert

Suddenly this defeat.
This rain.
The blues gone gray
And the browns gone gray
And yellow
A terrible amber.
In the cold streets
Your warm body.
In whatever room
Your warm body.
Among all the people
Your absence
The people who are always
Not you.

Kung ilalagay sa isang kategorya ang karamihan sa aking mga isinusulat, marahil papamagatan itong Pangungulila. Kundi Pangungulila, marahil Puwang. Kundi Puwang, marahil hindi na lang ito lalagyan ng pamagat dahil ang totoo, ang pinupunto nu'ng mga naisulat ko, e wala naman talaga (Kawalan na lang kaya?).

Halata bang hindi ko pa alam kung paano ito sisimulan?

Ganito pala 'yun, 'yung matagal ko nang nabasa, napanood, ikinalungkot, at pinag-isipan sa MRT noong tinatalakay namin sa klase si Heidegger. Ganito pala mamatayan. Paano ba, 'yung parang kinukutsara ng isang halimaw lahat ng laman ng puso mo hanggang hindi mo na alam kung kaya pang dumaloy ng dugo sa katawan mo. Kung may dugo ka pa bang dadaloy. Kung may katawan ka pa bang dadaluyan ng dugo.

Parang, hindi. Hindi parang, ganoon na nga talaga.

Si Frelan 'yung tinutukoy ko. Kung gusto mo siyang makilala, kung gusto mo lang talaga a, maaari mo akong kausapin. Pero kung gusto mo lang ng kuwentong mababasa, kung gusto mo lang makasunod sa mga pinagsususulat ko, heto:

Noong bata pa si Frelan, tinatawag namin siyang siopao kasi ganoon katambok 'yung pisngi niya. 'Yung tipong gugustuhin mong pisil-pisilin hanggang mamula nang lubos 'yung mukha niya. Hindi na nga lang siya mukhang siopao nu'n, siguro mas malapit sa isang napakatabang kamatis.

Naghahanap ka pa ba nang mas maraming kuwento tungkol sa kaniya? Meron dito, sa luma kong blog.

Pero hindi 'yan talaga tungkol sa kaniya. Tungkol 'yan du'n sa isa ko pang pinsan. Nakakalungkot nga e. Na kung kelan ako gagawa ng blog entry tungkol sa kaniya, hindi na niya mababasa. O baka mababasa niya pero hindi ko na makikita 'yung reaksyon niya. O baka makikita ko 'yung reaksiyon niya, 'yung dapat na magiging reaksiyon niya, pero sa mukha ng ibang tao.

Siguro ang gusto ko lang sabihin: siya 'yung gusto kong makita.

Namatay si Frelan kasi... Ang totoo hindi rin namin alam 'yung tunay na dahilan, hanggang ngayon na nailibing na siya. Ayon sa mga kuwento-kuwento, namaga lang bigla 'yung mukha niya noong nakaraang Lunes. Ewan kung allergies, ewan kung sintomas ng iba pang sakit. Binigyan ng gamot nu'ng Martes pero lalo lang lumala, lumobo. Nu'ng Miyerkulas, itinurok na sa kaniya 'yung gamot. Nu'ng Huwebes nagkritikal at itinakbo sa ICU. Hindi pa nagbi-Biyernes, naisara na ang kung anumang silid sa loob ng aming isip na naghihintay pa sana ng mga bagong alaala.

Hindi ko rin alam kung paano ito tatapusin. Kasi hindi ko naman ginusto 'to e. Paano ko bibigyang kahulugan, paano ko malalaman kung ano'ng bagay ang gusto kong maiwan sa 'yo, paano ko sasabihin (sa aking sarili?) na maghihilom ang lahat, kahit na alam kong maghihilom ang lahat, ngunit paanong gugustuhin?

Sa ngayon, wala pa akong gustong maghilom. Sa ngayon, hindi ko ito isisilid sa kahit na ano'ng kuwadro para mabigyang katuturan. Sa ngayon, hahayaan ko lang ito (kung ano man ito, multo o alaala o alingawngaw na magiging multo ng isang alaala, kung maririnig ko pa ang tinig niya, sa mismong pagkakataong iyon ko na lang marahil malalaman), aantayin ko na lang may pumulot na iba at itago rin ito sa sarili niyang puwang sa dibdib, at kapag doon nabuhay at nanganak ng mga bagong damdamin, hahanapin ko siya para isalin ito sa aking puso. Saka ko lang masasabihing: Frelan, dahil mahal kita

10.

Ayaw ko siyang makalimutan. Narinig mo 'yun Panahon? Kahit makahanap ka ng paraan para mabura ang mga alaalang iyon, tandaan mong ayaw ko 'yun. Ayaw ko.

11.

Paboritong kanta ni Frelan ang 21 Guns ng Greenday. Magaling siyang sumayaw. Crush ng bayan ng buong Our Lady of the Angels Academy. Siya ang pinakaastig na pinsan sa buong mundo.

12.

Siya ang pinakaastig na pinsan sa buong mundo.

Kasi

2009-07-02T17:46:00.010+08:00

binabasa ko 'yung mga lumang entries ni Kael at nakita ko 'to. Ngayon ko lang binasa ng buo. Ganda, 'yung tipong gusto mong angkinin dahil ang ganda. 'Yung tipong ayaw mong angkinin kasi 'di mo kayang pangatawanan pero gustong-gusto mo talaga e, kaya ipo-post mo na lang sa blog. Parang ganito.

Saginaw Song
Tom Laverty

So it seems that my premonition has come to an end. All that I remember of my father has gone away with my memory of the rains of childhood. All of his whiskey and sad country songs have their place in my past. But even for this, I’m not a changed man. The smell of his breath and fingers, old spice with a cigarette and whiskey, have been replaced with the curry and incense of this motel room. Perhaps I never knew him. Perhaps he never knew me. Maybe we never knew ourselves and the days we shared were myths.

With schoolmates, I caught ditch-frogs under the Michigan willows. And these, my childhood friends, have all died, and their ghosts linger like pale shadows in the thicket surrounding the gates of my village. When we were seven a flood filled the cornfield behind my mother’s house. We made boats from the dead trees and sailed from one end of the field to the other. With the dying cornstalks and cotton sheets we made banners and sails. The wind told us where to go, but we always landed on the shore, again. Again, and again we landed on the shore. And the sun went down, and we would walk home.

In the morning the sun would rise through the trees and the scatter-bugs would make little constellations in the purple sky. It was something we looked forward to without knowing. The quiet humming of these bugs in the morning, the afternoon ditch-frogs, the smell of pork sandwiches in the evening. Nothing could stop the summer from coming, or the five of us from living amongst the gentle humidity of it. The summer lasted forever when our hands were small. We did not know that the days ahead brought black skies, that the constellations of flies would die in heaps, that the people we loved would die because their hearts would stop beating.

From this motel room I will walk to the nearest bar where I will tell the nearest man that I am in love with his girlfriend. And by his reaction I will live the rest of my life; with or without my father or the setting of my childhood suns. I still remember the plum sun, the Michigan willows, the hands of my mother beating tortillas flat against the kitchen table. I remember them as if they are still happening, as if they never happened.

Dahil walang bago

2009-04-26T22:04:00.007+08:00

Instructions to Be Left Behind
Marvin Bell

I've included this letter in the group
to be put into the cigar box—the one
with the rubber band around it you will find
sometime later. I thought you might
like to have an example of the way in which
some writing works. I may not say anything
very important or phrase things just-so,
but I think you will pay attention anyway
because it matters to you—I'm sure it does,
no one was ever more loved than I was.

What I'm saying is, your deep attention
made things matter—made art,
made science and business
raised to the power of goodness, and sport
likewise raised a level beyond.
I am not attaching to this a photograph
though no doubt you have in your mind's eye
a clear image of me in several expressions
and at several ages all at once—which is
the great work of imagery beyond the merely
illustrative. Should I stop here for a moment?

These markings, transliterations though they are
from prints of fingers, and they from heart
and throat and corridors the mind guards,
are making up again in you the one me
that otherwise would not survive that manyness
daisies proclaim and the rain sings much of.
Because I love you, I can almost imagine
the eye for detail with which you remember
my face in places indoors and out and far-flung,
and you have only to look upward to see
in the plainest cloud the clearest lines
and in the flattest field your green instructions.

Shall I rest a moment in green instructions?
Writing is all and everything, when you care.
The kind of writing that grabs your lapels
and shakes you—that's for when you don't care
or even pay attention. This isn't that kind.
While you are paying your close kind of attention,
I might be writing the sort of thing you think
will last—as it is happening, now, for you.
While I was here to want this, I wanted it,
and now that I am your wanting me to be myself
again, I think myself right up into being
all that you (and I too) wanted to be: You.

2009-04-17T19:26:00.001+08:00

Matagal na akong hindi nagkukuwento

Ang totoo, hindi ko na nga rin alam kung paano magkuwento. O mag-blog update nang nagkukuwento. Kasi simula nang lumipat ako sa blog na ‘to, hindi na ako muli nagsulat ng ganito. Paano nga ulit? Ang alam ko lang, dapat may simula, kaya sisimulan ko sa tatay ko. Gano’n naman lagi e. Kapag hindi ko alam kung saan magsisimula, nagsisimula ako sa tatay ko.

Umaga ng Huwebes Santo noong sinugod namin si tatay sa ospital, sa LPDH. Ayun, hindi siya makahinga, hindi lang hirap, hindi talaga makahinga. Nang sinabi niya kay nanay na dalhin na siya sa ospital, alam kong malubha na ‘yun. Ayaw na ayaw niyang nagpupunta sa ospital.

Isa lang ang maaaring sumama sa loob ng Emergency Room kaya naiwan ako sa labas, sa waiting room, kasama ang kaibigan ni nanay, si Tita Malen. Paminsan-minsan, kinakaskas namin ang katahimikan at nag-uusap. At dahil hindi naman talaga kami madalas na nag-uusap, wala siyang ibang maitatanong kundi saan na ba ako papasok, kung ano nga ba ulit ‘yung natapos ko, kung bakit ba kasi ayaw pang tumigil sa paninigailyo niyang tatay mo. Siyempre wala naman din akong ibang masasagot kundi, baka po sa Unilever o kung saan man ako mapapasok ni nanay, na Interdiscipilinary Studies Communications Track po, at oo nga po, matigas ang ulo.

Ngunit madalas ay tahimik nga lang kami. Patingin-tingin lang ako sa cellphone kahit wala namang nagte-text, at saka ko lang naisipang i-text ‘yung girlfriend ko. Hindi ko kasi alam kung ano ‘yung nararamdaman ko. Naisip kong masasabi niya sa akin. Nang mag-reply siyang everything’s going to be okay, noon ko pa lang natanto. Tama, kinakabahan ako.

Lumabas si nanay at sinabing wala pa raw ginagawa ‘yung mga doktor dahil abala pa sila sa isa pang pasyente sa loob, mukhang naghihingalo raw. Sinubok kong silipin ang loob mula sa bahagyang nakabukas na pinto ngunit wala akong nakita, nakasara ang mga kurtina. Maya-maya lang, may mga lumabas na nars at nagbubulungan sila. Patay na siguro, naisip ko. Gano’n lang kasimple, wala man lamang kawawa naman siya, o sino kaya ‘yun. Basta, patay na siguro. Tumayo ako at nasilip kong may doktor nang kausap sina tatay.

Wala talagang bakasyon sa ospital, marami pa akong nakitang isinugod sa Emrgency Room: isang lolong nahulog daw sa bike kasi naman ang tanda-tanda na nagba-bike pa, isang lolang may nakapasok sa ilong upang makahinga buhat-buhat ng mga anak niya, isang sanggol na hindi ko na nakita ang itsura dahil nakatitig lang ako doon sa inang maluha-luha sa pagmamadali.

Naramdaman kong biglang nanlamig ‘yung loob ko – parang natutunaw ‘yung atay ko at nilalamukot ang utak ko – nang lumabas uli si nanay. Naka-nebulizer na raw si tatay at kung gusto ko ay samahan ko raw siya sandali.

Pagpasok ko sa Emergency Room, sa halip na lalo akong mahilo sa amoy e nakaramdam pa ako ng bahagyang pagkalma. Hinanap ko kung saang kama nakahiga si tatay at nang makita ko siya, hindi ko alam kung ano’ng sasabihin ko. Mabuti na lamang at nakapikit lang siya, maingay ang paghinga kasabay ng pagbula ng gamot at pag-andar ng makina.

Noon ko na lamang natingnan nang mabuti ang mukha ni tatay: kulubot na ang balat sa pisngi, may mga parteng tila tinungkab na ng panahon, ang buhok niyang tila isang hagod na lang at malalagas na ang lahat. Oo nga, matanda na si tatay. Hindi ko alam kung ano pang mga pilat ang iniwan sa kaniya ng kaniyang mga pinagdaanan.

Noong unang taon ko pa lang sa Ateneo, nagsulat ako ng reflection paper para sa klase sa Filipino. Tandang-tanda ko pa kung paanong punong-puno ako ng kasiguruhan sa pagpili ko ng paksa: basta, magiging tungkol ito sa tatay ko. Halos tumagas ang dugo mula sa dami ng sugat na ikinintal ko do’n sa papel na ‘yon. Oo, gano’n kadrama. Lahat ng galit ko sa tatay ko – mula sa pagkakasampal niya sa akin noong musmos pa ako, hanggang sa lahat ng pinagkakautangan namin ngayon na marahil naghuhukay na ng libingan namin – naroon lahat, sariwang sariwa pa noon.

Galit ako sa kaniya, basta galit ako sa kaniya noon. Lahat ng problema namin sa bahay, iniugat ko sa kaniya. Hindi kami nakabayad ng telepono kasi ibinayad muna sa mga utang niya. Hindi kami makalabas para makapasyal kasi gamit niya ‘yung kotse. Nawalan kami ng kotse kasi kailangan namin ng pambayad para sa tuition ko, na hindi na namin dapat iniintindi kung wala kaming mga binabayarang iba, ‘yung mga kapalpakan niya. Basta lahat, siya may kasalanan.

Kaya naman noong kabigin ko sa dulo ng papel, noong sinabi kong wala akong magagawa kundi tanggapin siya dahil kahit ano’ng mangyari tatay ko pa rin siya at walang makapagbabago noon, naging di kapani-paniwala. Naaalala ko pa ang komento ng guro ko noon, sabi niya ‘natumba ako doon a.’

Noong napag-usapan namin ng personal ng guro ko ang tungkol sa papel na ‘yun, tinanong ko siya kung paano kung ‘yun naman na talaga ‘yung nararamdaman ko tungkol sa tatay ko, paano kung nakatawid na ‘ko mula sa galit tungo sa, basta, tatay ko siya. Sabi niya sa akin, wala naman tayong magagawa kung ‘yun ‘yung nangyari sa ‘yo, pero kailangan maramdaman din ng mambabasa iyon.

Hindi ko alam kung nararamdaman mo na ngayon. Ngunit doon din pala papunta ang lahat. Habang tumatagal ako doon sa espasyong iyon, na mga kurtina lamang ang nakatakip, parang ako ang napapagod. Parang ako ‘yung nahihirapan sa bawat niyang paghinga. Lalabas na sana ako nang pumasok ang isang nars at pinatay na ang nebulizer. Namulat na din si tatay at nakita ako. Nagugutom ako anak, sabi niya. Nagmadali akong hinanap sina nanay.

Pumunta kami sa canteen at bumili si nanay ng tinapay at nagtanghalian na kami ni Tita Malen. Habang kumakain, sinabi sa ‘kin ni tita na C.O.P.D raw ang hinala ng mga doktor ngunit hindi pa sila sigurado. Hindi ko alam kung ano ‘yun, hindi rin maipaliwanag ni tita. Kaya ayun, tahimik lang kami ulit, hanggang maubos ko na ‘yung kinakain ko. Nang bumalik si nanay sa canteen, pinuntahan ko ulit si tatay.

Nagulat na lang ako nang makita kong may nakaturok na sa kaniyang kamay. Pinadaan daw kasi ‘yung gamot doon para mas mabilis ang maging epekto. Nakatatlong nebulizer na si tatay noon ngunit hindi pa rin siya makahinga nang maayos. Unang beses ko pa lang maturukan ng ganito, sabi niya sa akin, na para bang batang nagpapakita sa akin ng bagong laruan. Talagang hindi ko kinaya anak, pagpapatuloy niya, napasigaw ako. Iba’t ibang larawan ang aking naisip, iba’t ibang itsura ng sakit na ipinasasalamat ko na lamang at hindi ko nakita.

Dumating si nanay kasama ang magiging doktor ni tatay sa tatlong araw namin sa ospital. Ipinaliwanag ng doktor kung ano ang C.O.P.D. Basta, sa madaling sabi, paninikip ng baga. ‘Yung paninikip na hindi na bumabalik sa normal. At oo, ‘yung paninigarilyo nga ang dahilan. Iyon na naman, kasalanan na naman niya. Mukhang gano’n talaga.

Umalis si nanay kasama si tita upang asikasuhin ang mga babayaran para makakuha ng kuwarto nang bigla namang dumating ang isang nars na may dala-dala nang bag ng dextrose. Ikakabit na dapat niya ang tubo doon sa saksakan na nakaturok nang biglang inilayo ni tatay ang kaniyang kamay at tinong nang may halong takot at hiya, sori miss a pero tuturukan mo ba ako ulit? Gusto kong matawa at sabihing, hindi na dad, ikakabit na lang ‘yan.

Ngunit hindi ako nakapagsalita. Hindi ako makapagsalita kasi parang naiiyak ako. Kasi naaawa ako, at dahil ayaw kong maawa kasi hindi naman ako dapat naaawa kay tatay kasi matapang ‘yan at ayaw niyang maawa ako, at dahil ayaw ko ngang maawa sa kaniya, lalo akong naawa.

Tatlong araw kaming nasa ospital at isa sa naging problema ni e iyong nakaturok na dextrose sa kaniya. Naiinis siya dahil hindi siya makagalaw, dahil lagi dapat dala-dala ‘yung IV, kahit sa banyo. Magagalit na lang siya at dapat laging maingat ang kaniyang kamay na hindi niya ito magamit na pantukod kapag tatayo siya o magamit sa paghawak ng kutsara. Naaasar siya tuwing maaalala niyang may karayom na nakatusok sa kaniyang balat. At ang pinakaayaw niya ay ‘yung backflow ng dugo. Talagang nagpapatawag siya ng nars upang ayusin ito, basta ayaw niyang nakikita ‘yung dugo at bakit ba naman kasi kailangan pa ito, reklamo niya. Muli, hindi ko alam kung matatawa ako o maaawa.

Impiyerno rin para sa kaniya ang fasting noong unang gabi. Matapos daw ang alas-otso, wala na raw siya dapat kainin o inumin, kahit ano, dahil kukuhanan siya ng dugo kinabukasan. Bandang alas-nuwebe pa lang, halos away-awayin na niya si nanay dahil nagugutom raw siya at kung hindi siya puwedeng kumain e di sige tubig na lang. Ngunit hindi rin puwede, kaya natulog na lang siya, konsumido. Hindi ako gaanong nakatulog noon kasi maya’t maya gigising siya, magtatanong kung hindi pa ba siya talaga puwedeng kumain. Si nanay marahil ang pinakanapagod sa amin.

Pero ayun at hindi rin naman nagtagal, gumaan na ang pakiramdam niya, nakikipaglokohan na muli sa mga bumibisita sa kaniya, tatawa nang malakas bago muling ubuhin nang parang may naipong kulog sa loob niya.

Palaging biro ni nanay, kapag nariyan ang mga kaibigan nila, na kapag hindi pa tumigil si tatay sa paninigarilyo, sori na lang, bahala na siya sa buhay niya, kung gusto niyang magpakamatay, wala naman kaming pera para lagi siyang dalhin sa ospital. Alam namin pare-pareho na hindi biro ‘yun ngunit nakitawa kami, kailangan naming tumawa dahil gusto naming maging biro lang ‘yun.

Bago kami lumabas sa ospital, mainit ang ulo ni nanay at hindi niya gaanong pinapansin si tatay. Malalaman ko na lamang na nag-away sila noong gabi. Dahil daw hatinggabi na e nagpapahanap pa si tatay kay nanay kung saan maaaring magpa-load. Gano’n kasi si tatay, kung sinu-sinong ka-text, hindi nauubusan ng ka-text, hanggang madaling-araw at kapag naubusan siya ng load, babaligtarin niya ang buong bahay, kapag hindi siya nakakuha agad. Kaya ayun, walang nagawa si nanay kundi maghanap ng kaibigan na gising pa at puwedeng magpasa ng ilang pisong pan-text.

Ikinuwento sa ‘kin ‘to ni nanay habang inaasikaso namin ang mga kailangang bayaran. ‘Yang tatay mo talaga, hindi na magbabago ‘yan, sabi niya habang may kung anong kinukuwenta mula sa bill.

Isang linggo nang hindi naninigarilyo si tatay. At narito ako, ikinukuwento ito, kasi, kasi – hindi ko rin alam. Para kasing hindi natapos ‘yung papel ko dati at kailangan ko sabihin sa ‘yo, ipaliwanag kung bakit ko nasabi ‘yung mga sinabi ko dapat. Para kasing dapat mo ‘tong malaman kung kilala mo ko. Para kasing kailangan kong magkuwento at dahil nga kapag wala akong maikuwento, nagkukuwento ako tungkol sa tatay ko.

2009-03-29T21:00:00.003+08:00

I wish it was enough

Because my first love is a memory
of fragmented photographs and a funeral
of love in songs long dead, we are alive

when our fingertips meet. When we wade
through spaces, our longing becomes real
weight: the pendant on your neck, a compass

pulled towards the minute intervals between
directions. What do you have with you
that won't reach me? A question like this

makes me worry, as if it is only absence
that makes us ask. I wish it was enough
to say here is a stone and in your hand

it can only be a heart, mine. Do you see
how transformation is romance? If not
change, then the gravity of the idea

of possession. If not that, then stones
with all their inert capacities to become
this thing that has a beat, meaning a beat

that we could dance to and as I hold you
so close, we will realize that we beat
in waltzes. Will you dance this dance

with me? Imagine how we could
defeat distances with every step-
close-step, our hands folded, molded

in perfect clasp, saying we make sense,
in this moment, our hearts, our hearts
are in the present, feeling so alive.

Ganito kasi 'yun

2009-03-27T11:09:00.008+08:00

Forgetfulness
Billy Collins

The name of the author is the first to go
followed obediently by the title, the plot,
the heartbreaking conclusion, the entire novel
which suddenly becomes one you have never read,
never even heard of,

as if, one by one, the memories you used to harbor
decided to retire to the southern hemisphere of the brain,
to a little fishing village where there are no phones.

Long ago you kissed the names of the nine Muses goodbye
and watched the quadratic equation pack its bag,
and even now as you memorize the order of the planets,

something else is slipping away, a state flower perhaps,
the address of an uncle, the capital of Paraguay.

Whatever it is you are struggling to remember
it is not poised on the tip of your tongue,
not even lurking in some obscure corner of your spleen.

It has floated away down a dark mythological river
whose name begins with an L as far as you can recall,
well on your own way to oblivion where you will join those
who have even forgotten how to swim and how to ride a bicycle.

No wonder you rise in the middle of the night
to look up the date of a famous battle in a book on war.
No wonder the moon in the window seems to have drifted
out of a love poem that you used to know by heart.

2009-03-01T20:49:00.001+08:00

I would love to dowse for you

and what if today you see your skyline pinned down by lampposts carrying tiny luminosities, and you notice your sky, and the colors are retreating to a corner of this city, and what if your horizon is crooked, and you are in a bus sharing silences and love

songs with strangers, and I will never leave you makes so much sense, and what if you’re being pulled to your stop, and you see a friend from elementary, and hello, and wow I really wish we could chat, and you go down, and this is the city, and the night yawns you need to get home, and the electric wires lead everywhere, and what if head down you see leaves like dead skin on scarred streets, and yes you can kiss the pavement

for containing starlight, and your home is just around the corner, and windows hold silhouettes and secrets, and a story is in your head

Paglaho

2009-02-12T20:52:00.002+08:00

A Piece Of The Storm
Mark Strand

For Sharon Horvath

From the shadow of domes in the city of domes,
A snowflake, a blizzard of one, weightless, entered your room
And made its way to the arm of the chair where you, looking up
From your book, saw it the moment it landed.
That's all There was to it. No more than a solemn waking
To brevity, to the lifting and falling away of attention, swiftly,
A time between times, a flowerless funeral. No more than that
Except for the feeling that this piece of the storm,
Which turned into nothing before your eyes, would come back,
That someone years hence, sitting as you are now, might say:
"It's time. The air is ready. The sky has an opening."

Sabi ni Moreen

2009-02-08T00:07:00.003+08:00

masidhi raw 'yung kasiyahan ko ngayon. Gano'n na nga siguro. Kahit ngayon lang magiging un-apologetic muna ako. Saka ko na titignan sa hinaharap kung mag-a-apologize nga ako. Ang totoo: sana masaya ka rin.

nanggaling kay Martin Villanueva ang unang mga salita sa tulang ito. Nag-rengga kami noon at isinulat niya, 'I reach for your hand and believe in contact.' Martin, panakaw na muna. :)

Poem written after reclining on the grass with a lover

I reach for your hand and put my faith
in contact and the many pinholes

that allow it. I believe in movement
and the consequences of movement.

Dry current coursing through meadows.
Tall grass falling on each other. "Waves,"

you say "are not owned by the sea."
A leaf rests on your shoulder and I

remember Nothing Lasts Forever
inked on a handrail of an escalator.

A leaf falls and I remember rivers
of people funneled by train doors.

“When did it become this hard to get home?”
a passenger stops and sighs and I continue

to read a poem and believe in its power
to break a heart, turn it into sunset,

let the dusk flow through our veins.
I believe that moments could fail

to reveal themselves. I believe we could
stay a little longer in this time of trees

and quiet and spaces that settle between us -
holding each other’s hand, feeling our own.

2009-01-06T12:01:00.000+08:00

I would love to dowse for you

in this city where there is an absence of taxis and street signs that speak of a single direction. With the way the main road exceeds our concept of ends, a man sleeps, feeling oddly at home in a passenger jeepney. In this city where there is no sky undivided by veining electric wires, it can sometimes feel like a ghost town, thrown back unto its own body. Resuscitated. Breathing heavy. Heaving smoke upward. Cold wind condensing on the palm of a child. The weight of coins anchoring his dreams to reality. A dry leaf falling towards a puddle of grease. In this city hanging on the margins of Manila, named after pineapples, boasting “clean and green”, empty lots but no gardens, I would love to miss you, standing so plainly, darkening almost, beneath a lamppost that flickered when I passed.

for Jamie

Pumeplevsem

2008-10-17T20:14:00.003+08:00

Sarap noong nagdaang plevsem ng heights! May panghihinayang tuloy na ngayon lang ako nag-EB. Pero kahit gano'n, masayang masaya pa rin ako na nakapagtrabaho/bakasyon kami bilang magkakaibigan. Abangan mo 'yung susunod naming mga libro at proyekto ha.

Tulang naisulat matapos itapon ang isa na namang tula ng paglimot

Minsan, sinabi kong marunong lang akong magmahal ng mga bagay na lumilipas, na ang maisisilid ko lamang sa aking puso ay ang mga alaalang nakakalas, ngunit binabalikan ko pa rin hanggang ngayon, kaibigan, ang isang takipsilim, noong nagsanib ang kulay ng araw at dagat sa isang sulok ng langit, noong paulit-ulit na tinungkab ng umaahong mga alon ang paiksi nang paiksi nating dalampasigan, noong sinabi ko, kaibigan, na wala akong nais kalimutan kundi ang mga bagay na di magpapaalala sa akin nito, ng dahan dahan nating mga hakbang paatras, tungo sa landas pabalik ng bahay kung saan maaari nating panoorin ang mga bituin at tanungin kung ano ang pakiramdam ng walang hanggan, maaari tayong makinig sa mga bulong ng maalat na hangin, maaari tayong magpalitan ng lihim tungkol sa takot na umibig sa mga bagay na nananatili, tungkol sa pangingilag sa mga pangako, at saka tayo sabay na titingin sa malayo, aalalahanin kung paano nga ba sinasagip ang lumulubog na puso.

Binyagan natin itong blog na ito

2008-10-03T15:07:00.001+08:00

...sa pamamagitan ng isang tula.

Tulang naisulat matapos itapon ang isa na namang tula ng pangungulila

Gusto ko nang bitiwan ang pagsusulat
tungkol sa pangungulila. Nariyan ka,
isiniksik ko na ang linya sa aking puso,
sa pagitan ng Hinahanap kita at Wala
ka rito. Narito ako, isinisigaw ang puwang
na lumulutang-lutang sa aking dibdib.
Tumingala ka: nariyan ako, sa espasyo
sa pagitan ng mga tala. Nariyan ka,
at kung pipikit ako, nariyan ka pa rin,
papalapit sa akin. May pangungulila
bang nananahan sa mga pagitan? Maaari
kitang tabihan kung maniniwala ka:
gusto ko nang bitiwan ang pagsusulat.
Gusto kong makasama ka at wasakin
ang lahat ng puwang. Gusto kong ikuyom
ang iyong kamay at sabihing narito tayo,
pakiusap, iwan na natin ang pag-iisa
sa mga tala. Kung mananaginip ako,
nariyan ka rin. Kukunin mo ang palad ko,
ituturo ang linyang maaari kong sundan.
Ikaw ba ang nasa dulo, mahal?
Dahil ayaw ko nang maligaw.